نویسنده: کیهان برزگر  |   ۲۵ آذر ۱۳۹۴

روسیه به ایران نیاز دارد چون تنها کشوری است که همزمان در عراق و سوریه و در معادلات میدانی و سیاسی دارای نقش ائتلاف ساز و موثر است. همزمان ایران به نقش روسیه در معادلات هوایی و ایجاد تعادل سیاسی-امنیتی جبهه رقبای منطقه ای و فرامنطقه ای یعنی ترکیه و عربستان و آمریکا نیاز دارد. این دو بازیگر همچنین به این درک رسیده اند که بدون تغییر در مواضع بازیگران رقیب منطقه ای حل منازعه داخلی سوریه حتی مبتنی بر یک توافق نسبی و برد-برد ناممکن به نظر می رسد.

نویسنده: بهزاد احمدی لفورکی (ناظر علمی)  |   ۱۵ آذر ۱۳۹۴

دبیر کل ناتو، ضمن اعلام حمایت اعضا از حق ترکیه برای دفاع از حریم هوایی خود، از اقدام آنکارا حمایت کرد و در عین حال از دو طرف خواست تا آرامش خود را حفظ کنند. درواقع بحران فوق نشان می‌دهد که متاسفانه ناتو درباره مدیریت بحران، فاقد یک مکانیزم مشخص است که به نحوی بتواند باعث کاهش تنش شود.

نویسنده: قدیر نصری مدیر گروه بررسی روندها و جریان‌های فکری در خاورمیانه + ناظر علمی گروه مفاهیم و متن های اساسی  |   ۱۰ آذر ۱۳۹۴

در روزگار ما نیز خشونت به نام دین (مانند اسلام گرایی سلفی و تکفیری، مسیحیان انجیلی، یهودیان حسیدیم)، عالمگیر شده است. یکی از انجیلی های آمریکایی به نام «جری فال ول (Jerry Falwell) فریاد بر می آورد که «ما مدت ها گفته ایم سیاست برای واشنگتنی ها، تجارت برای وال استریتی ها و دیانت برای ما مذهبی هاست در حالی که این سه هرگز جدای از هم نبوده اند!».....

نویسنده: اسماعیل اقبال  |   ۲۶ آبان ۱۳۹۴

بدون شک مدیریت قوی اردوغان در حل مشکلات اقتصادی ترکیه در افزایش آرا حزب عدالت و توسعه در این انتخابات بسیار موثر بوده است. اگر نگاهی به شرایط اقتصادی ترکیه در سال های قبل از 2002 دوره حاکمیت سکولارها بیندازیم ملاحظه خواهیم کرد که این کشور در تمامی شاخص های اقتصادی از جمله تورم، سرمایه گذاری اقتصادی و رشد اقتصادی دچار بحران بود، اما حزب عدالت و توسعه پس از دستیابی به قدرت بنا بر برنامه اعلامی خود در تمامی شاخص های اقتصادی تغییر ایجاد کرد.

نویسنده: کیهان برزگر  |   ۱۹ آبان ۱۳۹۴

اگرچه حضور روسیه در سوریه برای ایران از این لحاظ که فضای سیاسی جدیدی برای تسریع راه حل سیاسی جهت حل این بحران فراهم می کند یک فرصت است، همچنین باید به این نکته هم توجه داشت که نزدیکی ایران و روسیه در بحران سوریه، بیشتر ائتلاف سیاسی مبتنی بر یک نیاز متقابل برای دفع یک تهدید امنیت ملی در زمان ناامنی است، نه الزاما یک اتحاد استراتژیک.

نویسنده: کیهان برزگر  |   ۲۹ مهر ۱۳۹۴

شنبه بیست و پنجم مهرماه تهران میزبان نشست مقدماتی کنفرانس امنیتی مونیخ بود. در این نشست یک روزه نمایندگان بیش از 60 کشور و سازمان بین المللی در آن شرکت کرده بودند، دكتر كيهان برزگر، استاد روابط بين‌الملل و رییس پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه در گفت‌وگوي تفصيلي با «ایرنا» برگزاری نشست اخیر در تهران را نشان دهنده افزایش اهمیت و نقش منطقه ای ایران دانست که پس از توافق جامع هسته ای با قدرت های بزرگ و تحولات اخیر در خاورمیانه ابعاد تازه ای به خود گرفته است .به نظر این مدرس دانشگاه، رویکرد اصلی اجلاس های مونیخ تاکید بر پیوستگی امنیت منطقه ای و جهانی و پویایی بحران ها است. بر همین مبنا راه حل بحران ها هم باید همه جانبه باشد.

نویسنده: حسین مفیدی احمدی  |   ۲۵ مهر ۱۳۹۴

انتخابات اخیر پارلمانی ترکیه موید این گزاره بوده است که فرایند اروپایی شدن جامعه در ترکیه، علیرغم فراز و فرودهای فراوان آن، هیچگاه متوقف نشده است و ایجاد نهادهای دموکراتیک قدرتمندتر و باثبات تر را ممکن ساخته است. در ضمن در این انتخابات شاهد مخالفت اکثریت اعضاء جامعه ترکیه با رویکردهای تمرکز گرایانه و گاهی انحصارگرایانه نخبگان سیاسی حاکم بودیم.

نویسنده: مریم پاشنگ  |   ۱۴ مهر ۱۳۹۴

به نظر می رسد که اوپک نه فقط به خاطر افزایش تولید نفت خام های غیر متعارف، بلکه به علت تعمیق شکاف بین اعضای خود در حال از دست دادن نفوذش در بازارهای نفت است. واقعیت اینست که هر از گاهی شرایط حاکم بر بازارهای نفت با اهداف سیاسی و ژئوپلیتیکی کشورها همسو می شود و محرک اصلی اقدامات آنها نه تحولات عوامل بنیادین و غیربنیادین بازارهای نفت بلکه انگیزه های سیاسی و اهداف ژئوپلیتیکی آنهاست.

نویسنده: حسین مفیدی احمدی  |   ۱۳ مهر ۱۳۹۴

به نظر می رسد نتایج انتخابات پارلمانی ماه ژوئن ترکیه مؤید عمق یابی بعد هویتی «اروپایی» این کشور است و فارغ از نتیجه انتخابات زودهنگام پیش رو، تقویت هنجارهای مربوط به این بعد هویتی را در سیاست خارجی و راهبردهای منطقه ای ترکیه به همراه خواهد داشت.

نویسنده: سید حسین موسوی (رئیس مرکز پژوهش های علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه)  |   ۶ مهر ۱۳۹۴

تصويری كه در موضوع توافق هسته ای از سوی كنگره امريكا ارايه شد، ميزان عميقی از دشمنی عليه جمهوريی اسلامی ايران را نشان می دهد كه حتی اگر نسيمی برانگيخته شود و كبوترهای دموكرات به جای بازهای جمهوريخواه بنشينند، باز هم تغييری در كليت رفتار امريكا ايجاد نخواهد شد و هر دو حزب و لابی اسراييل و دشمنی با ايران را بر هر چيز ديگری حتی هژمونی جهانی امريكا ترجيح خواهند داد.