ائتلاف موضوعی
نویسنده: کیهان برزگر | ۹ تیر ۱۳۹۶
بهترین سیاست برای ایران در بحران قطر تاکید بر نقش مستقل و بی طرف خود در حل مشکلات منطقه ای و تاکید بر ضرورت شکل گیری "ائتلاف های موضوعی" بجای "ائتلاف های ژئوپلتیک" است.
کیهان برزگر رئیس سابق پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه است. وی استاد تمام روابط بینالملل در واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی میباشد. حوزه مطالعاتی دکتر برزگر مطالعات سیاست خارجی، مسائل خاورمیانه و خلیج فارس، روابط ایران و آمریکا، و مسائل هستهای ایران است.
نامبرده کتاب و مقالات زیادی به فارسی و انگلیسی در مجلات معتبر داخلی و بینالمللی به چاپ رسانده و در کنفرانسهای متعدد بینالمللی شرکت کرده است. آخرین آثار پژوهشی وی عبارتند از: "عقلانیت سیاسی در سیاست خارجی ایران"، مجله واشنگتن كوارترلی (۲۰۱۷)، "ژئوپلتیك برجام، سیاست خارجی ایران پس از توافق هستهای"، مجله آنالیست تركیه (۲۰۱۶)، فزصتهای حضور روسیه در سوریه" دانشگاه هاروارد (۲۰۱۶)، "نقش ایران در شكست داعش"، فارن آفرز (۲۰۱۵). آخرین كتاب وی با عنوان سیاست خارجی ایران در خاورمیانه پس از بهار عربی توسط انتشارات وزارت امورخارجه ایران در سال ۱۳۹۴ منتشر شده است. دكتر برزگر سردبیر مجله انگلیسی دیسكورس میباشند
kbarzegar@hotmail.com
نویسنده: کیهان برزگر | ۹ تیر ۱۳۹۶
بهترین سیاست برای ایران در بحران قطر تاکید بر نقش مستقل و بی طرف خود در حل مشکلات منطقه ای و تاکید بر ضرورت شکل گیری "ائتلاف های موضوعی" بجای "ائتلاف های ژئوپلتیک" است.
سخنرانی رئیس پژوهشكده در نشست «با آمریکای ترامپ چه باید کرد؟»
نویسنده: کیهان برزگر | ۱۹ اسفند ۱۳۹۵
«با آمریکای ترامپ چه باید کرد؟» عنوان نشستی بود که با ابتکار «مرکز دیپلماسی ایرانی» روز سه شنبه در سالن همایش های روزنامه اطلاعات برگزار شد. در این نشست مواجهه و واکنش های منطقی ایران در مقابل به قدرت رسیدن دونالد ترامپ در آمریکا، مورد تحلیل و واکاوی دیپلمات ها و کارشناس و تحلیل گران حوزه مسائل بین المللی قرار گرفت.
نویسنده: کیهان برزگر | ۸ اسفند ۱۳۹۵
اگر ترامپ نتواند بین برجام و نقش منطقهای ایران تعادل برقرار کند، این مساله منجر به بیاعتمادی بیشتر ایران در کارآمدی همکاری جمعی د ر منطقه میشود و همین امر مطمئنا در مواضع بینالمللی آمریکا شکاف ایجاد میکند. چون این سیاست قبل از هر چیز منطق همکاری چندجانبه براى ايجاد امنيت و ثبات پايدار را كه مورد تاييد و تشويق جامعه جهانى است به چالش میکشد.
نویسنده: کیهان برزگر | ۲۸ آذر ۱۳۹۵
هرگونه تلاش ترامپ برای جدا کردن ایران و روسیه در معادلات منطقه ای، شکست تروریسم و موفقیت مذاکرات پایدار صلح در منطقه را به تاخیر می اندازد.
نویسنده: کیهان برزگر | ۷ آذر ۱۳۹۵
چندجانبهگرایی در سیاستخارجی در ابعاد مختلف سیاسی، امنیتی و اقتصادی، بهترین سیاست برای مواجهه با آمریکا در دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ است. گسترش دیپلماسی در عرصه منطقهای و جهانی و همزمان، تقویت قدرت بازدارندگی و اقتصاد ملی با هدف کاهش آسیبپذیری کشور، میتواند آمریکای دوران ترامپ را مدیریت و مهار کند.
نویسنده: کیهان برزگر | ۲۷ مهر ۱۳۹۵
پرهيز ايران از تقابل با سعودی ها بيشتر با هدف جلوگيري از بازگشت نظامي آمريكا به منطقه صورت مي گيرد.
نویسنده: کیهان برزگر | ۳۱ مرداد ۱۳۹۵
راه حل بحران سوریه در همکاری چندجانبه با حضور همه دولت های درگیر و به خصوص ایران است نه همکاری های دوجانبه روسیه و آمریکا که منجر به بدبینی بازیگرانی مثل ایران می شود و به تبع اجماع سیاسی لازم را برای ورود به راه حل سیاسی از بین می برد. سیاست همکاری با همه کشورها در یک قالب چندجانبه، مطمئنا قدرت و ارزش راهبردی ایران را بهتر به چشم دیگران می آورد.
نویسنده: کیهان برزگر | ۱۳ تیر ۱۳۹۵
ریشه کن کردن داعش نیازمند همکاری نظامی - امنیتی نزدیک دولتها در یک قالب محدود و هدفمند است. این همکاری باید با یک دستور کار مشخص، زمان بندی شده و متکی بر یک دیپلماسی چندجانبه صورت پذیرد. چنین روشی راه را بر تفسیرهای گسترده از اهداف بلندمدت و بعضا منافع ـ محور کشورها میبندد.
نویسنده: کیهان برزگر | ۱۹ اسفند ۱۳۹۴
برجام در پرتو فهم درست قدرت های جهانی از ضرورت پذیرش نقش منطقه ای ایران در تامین صلح و امنیت منطقه ای و به خصوص مبارزه با تروریسم داعش اجرایی گردید. سیاست خارجی ایران باید از ظرفیت ژئوپلتیک دوران پسا برجام و روابط متعادل با قدرت های بزرگ برای رفع تنش های منطقه ای و پیشبرد رویکرد توسعه ای و رونق اقتصادی استفاده کند.
نویسنده: کیهان برزگر | ۳ اسفند ۱۳۹۴
توافق هسته ای قدرت های جهانی با ایران (برجام) بیشتر ناشی از یک اضطرار ژئوپلیتیک منطقه ای بود که به نوعی کشورهای غربی را قانع کرد تا با حل موضوع هسته ای راه را برای حل معضلات استراتژیک منطقه ای هموار کنند. البته تلاش قدرت های جهانی برای جلوگیری از نزدیکی ایران به نقطه گریز هسته ای یا در طرف ایران، محدودیت های اقتصادی داخلی ناشی از تحریم های بین المللی و همچنین ضرورت حل مساله از طریق تعامل و پرهیز از جنگ مهم بودند.